Welkom op
WorldTrip
Home
Login
Lid worden
Voorbereiding
Waarom op reis?
Wie zijn wij?
Voorbereiding
Gezondheid
Route
Landen
Links
Status Nu
Planning
Paklijst
De Reis
Foto Album
Hoe is t?
Thailand
Maleisie
Singapore
Australie
Nieuw Zeeland
Nederland
Laos
Cambodja
Vietnam
Ecuador
Griekenland
Extra
Suggesties
Chat
Gastenboek
Website
Wisselkoers
Statistieken
Contact

Languages
Kies interface taal:


Hits

Nieuw Zeeland: Abeltje en de natuur van het zuider eiland
Geplaatst op Monday 01 December - 04:09:01 04:09 uur door addy&niki

Nieuw Zeeland Abeltje Tasman, walvis, albatrossen, blauwe pinguins en een kudde schapen op een bootje.

Ons Abeltje

We zijn in de streek waar ons Abeltje (Tasman) voor het eerst als wereldzeiler NZ ontdekte. Natuurlijk willen we weten waar deze Nederlander probeerde aan land te gaan. Het Abel Tasman National Park heeft een mogelijkheid om 4 dagen te wandelen langs de prachtige kust, maar er zijn mogelijkheden te over om stukjes van de route te lopen. De route die naar Separation Point (scheidingspunt, omdat dit de overgang is tussen twee baaien) gaat, komt langs de plaats waar ons Abeltje een poging deed om aan land te komen. Het is een route van 2,5 uur heen en weer 2,5 uur terug over dezelfde route. De wandeling begint met een flink stuk berg opwaards. Na een uurtje zijn we over de berg heen, weer in een dal met een hut. Deze hut wordt gebruikt als overnachtingsplaats van meerdaagse wandelingen. We rusten even uit en de nodige bammetjes worden naar binnen gewerkt. Nieuwe energie en dat brengt ons over de volgende berg naar het eindpunt, Seperation Point. Een prachtig uitzicht hebben we over de baaien van het park, water wat kleurt van heel licht naar diepdonker blauw. Volgens het lokale toeristenburo (VVV), moeten er zeehonden zitten op deze punt. Het duurt even voor we ze spotten. Lekker badderend en zonnend gaat het leven van deze zeehonden zijn gangetje.
We wandelen terug over het zelfde pad en daarna maken we nog een prachtige auto rit langs Takaka, over de bergpas, terug naar Motueka.

Kaikoura walrus & walvissen

Na een paar dagen moet er natuurlijk weer verder getrokken worden. Kaikoura is de volgende bestemming, een dorpje aan de ooskust van het zuider-eiland. Na een rit van rond de 4 uur, naderen we Kaikoura, een panorama uitzicht op de besneewde bergtoppen met de zee op de voorgrond. Hier is een foto maken niet echt een kunst, gewoon een kwestie van op het knoppie drukken en je hebt een fantastische foto. We zijn hier omdat het plaatsje bekend is om zijn dolfijnentrips waar je met deze tuimelaars kan zwemmen. Bij navraag blijkt dat dit de komende 5 dagen vol is geboekt. Niet zo verwonderlijk als je ziet hoe het dorpje er uit ziet. Een waar toeristenoord. Busladingen vol worden hier de mensen als schaapskuddes bijeen gedreven in een bootje, om al dobberend naar de haaien te gaan, ehhh... pardon.... dolfijnen te spotten.

5 dagen wachten gaan wij dus niet doen, we hebben meer te doen (ja, wereldreizigers hebben het druk h?!) en willen liever ook niet te lang hier blijven om het sfeertje. Er is nog een andere mogelijkheid, op walvissenjacht. Deze toer kan wel gewoon geboekt worden voor de volgende dag. Zo worden we dus ontvangen met een veiligheidsvideo waar niet echt interessante feiten naar voor komen (iets te veel in vliegtuigen en boten gezeten inmiddels, we kunnen de reddingsvesten dromen, arrogant h??). Zonder dollen, met een busje worden we naar de haven gebracht en hier gebeurt iets want je nog nooit aanschouwt hebt. De schapen(mensen)kudde worden nu gescheiden in ziek/zwak/misselijk en slecht ter been en gezond. De minderen achterin (dat zinkt zeker eerst), en de gezonde voorin, want daar heb je minder last van de deining van de boot. Oke, daar gaat ie dan! We hebben het genoegen dat we vandaag met meneer walrus met een slagtand in zijn mond opzoek gaan naar de walvissen. Met een groot flatscreen TV krijgen we uitgelegd hoe een walvis er uit ziet. Daarnaast komen alle cliche opmerken over de buurman naast je natuurlijk aan de orde. Genoeg gezeurd nu, we denken dat jullie nu wel een redelijk beeld hebben van deze 'attractie'. Middels apparatuur worden de walvissen gespot onder water, daarna is het wachten of ze even boven willen komen voor een frisse neus. Gelukkig lukt het ook, en zien we 2x een walvis bovenkomen. Heel indrukwekkend om deze mooie dieren hier te zien. Opmerkelijk is dat de zee hier vlak voor de kust ineens 1000m (1km) diep is! Dit wordt veroorzaakt door het landschap, NZ ligt namelijk op de rand van 2 continentale platen. Dit geeft het land zijn opmerkelijke natuurschoon.

Natuur spektakel in Dunedin

Veel mensen slaan de zuidelijke kuststad Dunedin over, omdat ze in tijd nood zijn. We gaan een ieder bij deze adviseren om dat niet te doen, het is namelijk voor ons een van de toplokaties in NZ. We hebben vooruit een motel geboekt, want het begint hier al aardig druk te worden met toeristen in NZ. Niet vooraf wetende, hebben we werkelijk de toplokatie. Een super uitzicht over de haven van Dunedin en ook nog eens zeer dicht bij de natuur. En wat voor een natuur! De eerste dag gaan we op bezoek bij het albatroscentrum, hier zijn we echt snel klaar, want het echte uitkijkpunt gaat pas de dag erna open, dus heeft het weinig zin om hier nu geld aan te gaan besteden, we maken een reservering voor de volgende avond om 1900uur. Door naar de volgende dieren, de geeloog pinguins. Deze komen alleen hier op deze lokatie in NZ voor op het vaste land. Ze zijn inmiddels redelijk zelfzaam aan het worden, er gaan schattingen dat er nog maar een 4000 van deze diertjes zijn. In een schuurtje krijgen we met een groepje van ongeveer 15 man uitleg over deze pinguins. De sfeer is duizend maal beter dan op de walvisboot, geen hightech spullen, gewoon een poster en een interessant verhaal er bij. Het land waar de pinguins op broeden is eigendom van een schapenboer die een hart voor de natuur heeft. Hij heeft er voor gezorgd dat de leefomgeving van deze pinguins weer een beetje in ere hersteld is. Het land is namelijk ten tijde van de eerste bewoners van NZ veranderd in grasland voor schapen. De pinguins broeden echter alleen in gebieden met bebossing en hebben dan een soort holletje in de grondwal. Dit is inmiddels weer aardig aan het herstellen en voor het broeden zijn zogenaamde A frames geplaatst. Middels een soort loopgraven komen we bij verdekt opgestelde uitkijkpunten. Momenteel hebben de pinguins jonkies. Na een aantal uitkijkposten nemen we ook nog een kijkje op de heuvel, waarvandaan we op het strand kunnen kijken. We zien een zeeleeuw achter een zeehond aan jagen, maar deze is 'm te snel af en maakt zich uit de vinnen op de rotsen. Ook zien we nog broedende zeemeeuwen van heel dichtbij. Het lijkt wel een ware natuurdocumentaire. De documentaire blijkt nog niet over te zijn. Die avond gaan we tegen een uur of half negen richting Pilot beach nabij het albatroscentrum. We parkeren de auto en lopen naar beneden naar het strandje. Het schemert nog niet, dus lopen we even wat rond. De eerste keer zien we het niet eens, maar we zijn op 2meter langs een zeehond gelopen. Na wat speuren, bemerken we dat er wel 4 zeehonden hier op de rotsen liggen. Tegen een uur of negen komt het mooiste natuurgeweld ter wereld tot leven. Met een stuk of 10 tegelijk spoelen de blauwe pinguins aan op het strandje. De een duwt de ander naar voren, want geen van de blauwtjes wil als eerste het strand oversteken (ivm vijanden). Dit gaat zo even door en ze sprinten zelfs af en toe terug de golven in. Even later komen ze dan toch het strand over bij de duinen. Hier lopen ze naar boven via een voetpad. Er zijn nu zo'n 10 mensen aanwezig om deze diertjes te bewonderen. Allemaal echte natuurmensen. De blauwtjes waggelen langzaam dichterbij, schuchter om zich heen kijkend. Even later lopen ze tussen iedereen door, soms struikelend over een paar mensenvoeten naar hun holletjes. Een waar natuurspektakel.

Dunedin en de albatrossen

De volgende dag bezoeken we het stadje Dunedin, om wat te shoppen. Ook bekijken we de lokale gebouwen die hier staan sinds de westerlingen deze bouwden. Na al dit geshop en is het 's avonds tijd voor de kongingsalbatrossen. We treffen het enorm met het weer, zoals eigelijk vrijwel heel de tijd al. Voor de albatrossen moet het eigelijk goed waaien, en dat doet het nu dan ook. We hebben op het uitkijkpunt dan ook het genot om deze zeevliegers al zwevend in de lucht te zien. Het schijnt dat 33% van de bezoekers dit maar zien en wij zien er 4 tegelijk in de lucht. Een spanwijdte van 3meter! Na het eerste jaar brengen deze volgels 5 jaar door op zee, alvoorts ze hier weer aan land komen om te gaan broeden. De eerste eieren zijn al gelegd, zo zien we ook een aantal albies lekker zitten broeden. Na een half uurtje is het over met de pret en moeten we de heuvel af, terug naar ons huisje.

Te Anau

We steken over van de oostkust naar de doorgaans regenachtige westkust van het zuider-eiland. Te Anau is hierbij de eerste stop, centraal gelegen in het fiordlandschap van het zuidwesten. Op onze eerste dag maken we een wandeling naar de top van de de Key Summit [919m]. Een leuke wandeling van 3 uurtjes retour. Het uitzicht boven op de Key summit is adembenemend. Besneewde bergtoppen rondom en een groene vallei. Terug op bij de auto vervolgen we onze tocht richting Milford Sound. De weg van Te Anau naar Milford is opzichzelf al ??n van de mooiste wegen ter wereld. De omgeving hier is dan ook geplaatst op de wereld erfgoed lijst voor zijn natuurschoon. We staan onderweg ook nog even in de sneeuw en maken een autotochtje door een onverlichte tunnel van 1270m. Milford zelf bestaat uit niet meer dan een hostel met een restaurant en een aanlegplaats voor boten en natuurlijk een vliegveldje. De avond wordt afgesloten met een heerlijke maaltijd. In Te Anau hebben we een leuk steakhouse gevonden en we eten hier heerlijke spare ribs met een pavlova(NZ gebakje, mierzoet) na. Een gesponsorde maaltijd uit Nederland, van Addy's pa & ma, nou het heeft gesmaakt hoor!

Kajaken met Tex

De volgende dag hebben we een soort zondaggevoel, lui en een wandeling van 2uurtjes rond het meer van Te Anau komt er niet uit. Een koffie bij het cafe en we hebben de dag weer gehad. We rusten ook voor wat komen gaat, vroeg op en kajaken. Zo staan we om 5.45uur in de ochtend al bij de receptie, waar we worden opgehaald door Tex. Tex is onze kajakbegeleider. Met hem maken we ook weer de tocht naar Milford, waar we 2 uurtjes later aankomen. Niki en pa gaan bij elkaar in een kajak, maar niet voor we allemaal voorzien zijn van de nodige warme kleding. Het heeft hier vannacht namelijk gevroren!!! Met een wollen majo en een fleece trui worden we aan de waterkant gebracht. Ad gaat vandaag met een vreemde het bootje in (met toestemming hoor!), Heather komt uit California en is geen Bush fan, dat komt goed uit bij Addy. Al peddelend komen we een zeehond tegen en vraag Tex ons of we de afstand kunnen inschatten tot de waterval. 5km is het verste dat iemand roept, het is echter 9km! Door de enorme grote van de bergen om ons heen, hebben we geen besef van afstand meer. Zo vergissen we ons ook in de oversteek van de ene oever naar de andere, dat is wel 2km, en niet de gedachte 500m. Ad heeft ook weer eens wat, als het niet kan moet het natuurlijk weer, plassen. Absoluut geen mogelijkheid hier, want het is stijle rotswanden en zeewater. Volgens Niki is het pyschologisch, waar wat in zit, Ad moet toch echt wel. Al klappend kan ie eindelijk aan wal, voor de nodige opluchting!ahhhh.... das lekker zeg....
Onderweg terug beleven we nog een aantal spannende momenten, als blijkt dat Tex, die vandaag zijn 2de werkdag van het seizoen heeft gehad, af en toe wegdut achter het stuur.... Ach, houdt het wel zo spannend zo'n busrit van 2 uur.

Het vervolg

We hebben de omgeving weer een beetje gezien, en gaan door naar het volgende plaatsje, adrenaline stadje Queenstown. Bij het vooruitboeken van de Motelkamer, stuiten we echter op het probleem dat we nergens een kamer kunnen krijgen of het is wel 2x de normale prijs en dat gaat echt buiten het budget. Zoekend in onze Lonely Planet komen we op het plaatsje Wanaka, wat iets verder op ligt en minder toeristisch moet zijn. Het eerste telefoontje is gelijk raak, we hebben een kamer. Wat we daar verder beleven.... de volgende keer....

 
Opties

Printervriendelijke pagina  Printervriendelijke pagina||Stuur dit verhaal naar een kennis  Stuur dit verhaal naar een kennis