Welkom op
WorldTrip
Home
Login
Lid worden
Voorbereiding
Waarom op reis?
Wie zijn wij?
Voorbereiding
Gezondheid
Route
Landen
Links
Status Nu
Planning
Paklijst
De Reis
Foto Album
Hoe is t?
Thailand
Maleisie
Singapore
Australie
Nieuw Zeeland
Nederland
Laos
Cambodja
Vietnam
Ecuador
Griekenland
Extra
Suggesties
Chat
Gastenboek
Website
Wisselkoers
Statistieken
Contact

Languages
Kies interface taal:


Hits

Laos: Phonsavan, Vang Vieng & Vientiane
Geplaatst op Sunday 25 January - 08:59:52 08:59 uur door addy&niki

Laos Plain of Jars en oorlogsverhalen bij een bomvuurtje in Phonsavan, relaxen in Vang Vieng en eten om feest te vieren in een tempel in Vientiane.

Vaarwel Luang Prabang

Luang Prabang is ??n van de mooiste steden van Azie. Het is niet voor niets een Worldheritage City. Prachtig gelegen aan de Mekong Rivier en met zijn vriendelijke mensen moeten we helaas weer achter ons laten. Laos is het vriendelijkste land van Azie tot dus ver (ja, we hebben nog niet alles gehad hierzo!) en Luang Prabang is een must voor iedere Azie-ganger, maar het wordt tijd voor wat potten. Ja inderdaad, we gaan op potten jacht. Daarvoor moeten we naar het oosten toe. Een busreis van 7 uren. In europa zou je al lang en breed ergens is Frankrijk zijn na 7 uren, hier ben je echter 200km verder op. We zijn vroeg opgestaan, en reizen per Jumbo naar het zuidelijk busstation. We leveren de vooraf gekochte kaartjes in bij het loket en jawel natuurlijk hebben wij weer 5000Kip (0,5Euro) extra betaald per kaartje. Ach, het is een van de armere landen, wij zien het inmiddels als sponsoring van de lokale bevolking. De bus staat er al, maar het duurt nog een uur voor we vertrekken. Niemand nog in de bus, dus nog tijd zat voor de laatste inkopen. Op een busstation kan je altijd wel wat kopen, zo ook hier. We pakken wat Pringles in (Laos favoriete snack zo lijkt het wel) en laten onze tas op de bus zetten. Het ziet er niet geheel hoopvol uit. De tassen worden namelijk op het dak van de bus gebonden, dat tot daar aan toe, maar ze worden tegen een stapel eieren geplaats!! Als we een hobbeltje te veel hebben onderweg.... tja... je snapt het wel. Het wordt misschien tijd een zetel in de bus te bemachtingen, bij het instappen blijkt dat deze bus al bijna vol is, maar niet met mensen. Heel vroeg zijn de meeste al ingestapt om een stoel te reserveren door hun tas er op te plaatsen. Tja, je moet het maar weten! Zitten we toch nog zowat achterin. Nadat iedereen zijn stoel gevonden heeft, kunnen we vertrekken.

Na vele bochten en bergdorpjes met houten huisjes en rietendaken komen we aan in Muang Khun. De eerste afslag na 75Km. Tevens splitsing van de wegen naar Vientiane en Phonsavan. De bus wordt midden op de weg geparkeerd, er is blijkbaar toch niet zo veel verkeer. Even een plaspauze. Het is even zoeken, maar we vinden een guesthouse waar we voor 1000kip even gebruik mogen maken van de wc. Daar gaat ie weer, Phonsavan here we come. Op het busstation staan ze al te wachten op ons. Een bordje met 'Kongkeo guesthouse, free transport'. Dat is mooi, want daar moeten we naar toe. Van Wereldgezichten en van Wereldreizigers.nu (John en Stef) hebben we nadrukkelijke opdracht om daar te gaan logeren voor een paar nachten. Zo zitten we even later in een houten bungalowtje en hebben we al kennis gemaakt met Leh. Een aardig kereltje met veel grappen. Samen met Lin (Engelse vrouw met schots accent) boeken we de Plain of Jars tour. 's Avonds zitten we gezellig om een vuurtje met zijn allen. Het vuurtje wordt gestookt in een 500pond bomshell. Zoals eerder vermeld in het vorige verhaal is Laos het meest bebombardeerde land ter wereld. Dit is voor het grootste deel gebeurd in het oosten van het land, waar we nu zijn. De bewijzen zijn hier nog duidelijk aanwezig en vele oude bommen en onderdelen van de oorlog worden hier heel inventief opnieuw gebruikt.

Plain of Jars

Plain of Jars, Veld met potten. Er zijn 3 sites waar deze potten te vinden zijn. De eerste site, nr3, is 35km verwijderd van Phonsavan. Ergens in een dorpje stoppen we met onze bus en volgen gids Seng over de dammetje van de rijstvelden. Langs een paar buffels lopen we omhoog naar site 3. Prachtig gelegen is op een heuvel met uitzicht over een groot deel van het platteland. Het verhaal achter de potten is en blijft voorlopig een mysterie. Op site 3 staan ongeveer 50 potten van rond 1,20m hoog. Sommige kleiner, sommige groter. De potten worden geschat op 2000 jaar oud. Het gebruik van de potten in die tijd is echter niet bekend. Er wordt nog steeds onderzoek naar gedaan. Een theorie van gids Seng is dat het bekers zijn geweest van reuzen die ze gebruikten voor het drinken van Lao Lao. Mooi verhaal natuurlijk. We genieten van het uitzicht en speculeren zelf ook nog even mee over het gebruik. Het kunnen ook urnen geweest zijn van de overledenen, maar dan zijn ze wel erg groot. Misschien gaven ze ook wel eten mee voor het hiernamaals. Leuk om te speculeren, voorlopig is het nog niet bekend.

Site 2 ligt 10 hobbelige zandweg kilometers verderop. Wederom op een heuvel gelegen, met vele mooie potten en ook een hele lange. Een van de bomen is dwars door een pot gegroeid. Site 1 is de meest populaire en ligt het dichts bij Phonsavan. Hier bevinden zich ook de meeste potten en ook de grootste van allemaal. 2,57m hoog. We wandelen tussen al deze potten door en bezoeken nog een grot. Hier hebben de mensen geschuild tijdens de oorlog en niet voor niets. Tijdens onze rit door dit landschap hebben we vele lichte plekken en diepe gaten gezien in de omliggenden heuvels. Veroorzaakt door bommen. Het land is getekend door zijn geschiedenis. Vele kinderen komen hier jaarlijks nog om doordat ze met de clusterbommen, ter groote van een tennisbal, spelen. Op het eerste gezicht lijken ze onschuldig, maar als ze hun 100ste rotatie krijgen ontploffen ze met alle gevolgen van dien.

Hmong Village en meer

Samen met Leh hebben we een trip samengesteld. Lin en de Canadese Christina gaan ook mee. Om 9.00uur springen we wederom bij Seng de minibus in. Wel voorzichtig, want bij het openen van de deur kan deze er wel eens uitvallen. De eerste stop is een poppyfield. In Nederland beter bekend als een opiumveld. Het ziet er heel onschuldig uit allemaal en het groeit hier in de tuin bij de lokale bevolking. Het heeft wel een beetje wel van tulpen, maar na afloop komt er een bol in en daar wint men de opium uit. Vervolgens kan dat verwerkt worden tot heroine. Er wordt door de regering op aangedrongen om deze poppyfields terug te dringen, maar vele lokale mensen gebruiken het al jaren en die kan je natuurlijk ook niet gelijk zonder zetten. In buurland Thailand is men al redelijk geslaagd, maar voor de mensen is het vaak niet beter. Ze moeten een alternatief krijgen, en die wordt of niet geboden of ze verdienen er minder mee.

De volgende stop is in een Hmong Village (Dorpje). Het dorpje is opgebouwd uit houten en rieten huisjes en er is veel gebruik gemaakt van bomonderdelen. Zo is er een plantenbak, een pilaar voor het rijstvoorraadhuisje en natuurlijk de trog voor het varken. Goed gebruik van het geboden materiaal zeg maar. We zien een varken met een stok onderzijn kin. We kijken allemaal vreemd op en vragen Seng waarvoor dit gedaan is. Nee, niet omdat het makkelijk is tijdens het braden van het varkentje, maar zo kan hij niet met het volkstuintje in, want hij past niet tussen de stokken door met die stok onder zijn kin. Tja, vindingrijk zijn ze wel die Laooten. De kinderen in het dorp vinden ons maar wat interessant en als Addy zijn camera pakt en daarvan het LCD schermpje naar de kinderen draait is het feest compleet. Ze willen natuurlijk allemaal zichzelf zien in dat schermpje en al snel is Addy niet meer zichtbaar door de kinderen er om heen. Het is dringen geblazen om de camera. Er wordt veel gelachen als ze in beeld zijn. Even verder wordt er nog even met een blikje gevoetbald. Een smit is zoals bij ons vroeger gebeurde bezich met het maken van messen en slaat met een krachtige klap op de heetgestookte stukken ijzer. Ook duiven worden hier gehouden, voornamelijk om ze op te eten volgens Seng. Varkens, Kalkoenen, kippen, honden en katten lopen overal vrij rond. Een aantal vrouwen is rijst aan het stampen om het van de schel te ontdoen.

Op naar het volgende dorpje. Met de bus gaan we door de wildernis die weg moet voorstellen en komen weer op de geasfalteerde weg. Na een kop soep zijn we klaar voor het middag programma. Het weaving village. Weefdorpje. We gaan met de bus even later de weg weer af en dan stoppen we want het laatste stuk moeten we lopen. Seng loopt al te lachen en heeft het moeilijk over een brug. Eenmaal daar aangekomen draaien Lin en Niki zich gelijk om en besluiten wadend door het water naar de overkant te gaan. Christina, Seng en Addy gaan het proberen. Het is een hangbrug gemaakt van staaldraad met hier en daar een plank er op. Het is eigenlijk te gek voor woorden. Met veel hang en voeten werk komen we aan de andere kant. Het is een avontuur opzich. In het dorpje zijn vrouwen onder hun op palenstaande huizen aan het weven. Doeken ter grote van een sjaal. Een volledige sjaal maken duurt 2 dagen. Het is indrukwekkend te zien hoe snel deze vrouwen kunnen weven. Seng vraagt of we niet iets willen kopen. Dat is het teken waar het dorpje op gewacht heeft als we ja zeggen. Uit alle hoeken komen vrouwtjes aangesneld met hun tasjes. Snel wordt er een kleed uitgevouwen en het tupperware-kleedjes-middagje kan beginnen. Niki & Christina worden binnen de kortste keren bedolven onder de kleedjes. Addy heeft de camera vast en Lin houd zich onopvallend op de achtergrond. Als Niki een kleedje wil zien gooien de andere vrouwen er snel hun eigen kleedje op en zo zit je in notime met 20 van die dingen in je hand. Een leuk schouwspel. Uit eindelijk hebben ze Niki overtuigd en neemt ze 3 sjaals voor 3U$ per stuk. 2 dagen werken voor 3U$! Christina heeft er ook 4 en we worden door een vrouw waar we er een paar van hebben gekocht, uitgenodigd in haar huis. O, o, we zien het al aankomen. Als je uitgenodigd wordt bij de mensen thuis is het uiterst onbeleeft om iets af te staan. Het is echter wel gebruik dat je dan Lao Lao moet drinken (rijstlikeur, 40% alcohol). En jawel, na wat kleine appeltjes en nog wat vreemde vruchten komt de fles te voorschijn. De vrouwen zijn slim en nemen allemaal een slokje uit het borrelglaasje. Addy (geheel onthouder, ) probeert het ook voor elkaar te krijgen, maar daar wordt een stokje voor gestoken. Je bent een man, dus een vol glas. Pfhhh.... dat voel je dus wel even zitten. Nadat we weglopen uit het dorpje snel een mentosje...

Wederom terug over de brug en dan zit de dag er op. s' Avonds ontmoeten we dan eindelijk de man waar het om gaat. Kong Keo zelf. Kong is rond de 27 jaar (gokje) en heeft een gedegen kennis van de Laotische oorlog en geschiedenis. Hij heeft al een keer in de gevangenis gezetten omdat hij een boek had gescherven dat tegen de communistische regering was. Gevolg was dus zijn gevangenisstraf van 3 maanden en het vernietigen van zijn boek. Rond het bomkampvuurtje legt hij zijn visie neer van zijn land. Nu weer heeft hij een boek geschreven en wil dit dit jaar nog publiceren in Amerika. "Letter to America" met als auteur Kong Keo. Hopelijk lukt het hem. Het is zeker een zeer interessant persoon.

Vang Vieng

Ook aan dit bezoek komt een eind en om half 8 staan we klaar voor vertrek, waarna Leh ons op het busstation afzet. Niet veel later gaan we met deze bus richting Vang Vieng. Wederom 6 uren bussen. Snel nemen we een reistablet in, want ook deze chauffeur heeft om onverklaarbare redenen haast. De tabletten werken als een trein. Je wordt er lekker suf van (slaap je ook nog eens in zo'n bus) maar het maakt de toch wel dragelijker. In Vang Vieng aangekomen lopen we het dorpje in en komen bij het guesthouse Amphone Guesthouse. Op het eerste gezicht niet verkeerd en nemen we een kamer met uitzicht op de bergen. Alleen een nat kleedje in de hoek en dit wordt snel opgeruimd. We bekijken het dorpje wat eigenlijk een verlengde is van Khao San Road in Bangkok. Anderhalve hippie en veel toeristen en weinig dorp. Vele tentjes waar je kan hangen en naar een filmpje kan kijken. Luilekkerland in Laos. Terug op onze kamer is weer het kleedje nat. Lekkage dus. Graag een andere kamer. Snel geregeld. Niki douche. Geen warm water na 4 seconden, want de beveiliging springt er uit. Blijkt er water bij het elektrisch te komen. Lekker gevaarlijk. Graag een andere kamer. Geen licht. Nog een kamer, geen water. Nog een kamer en dan kan de deur niet op slot. Nu is de maat wel vol na 5 kamers gehad te hebben. We besluiten direct weg te gaan. We betalen de 3U$ en gaan weg. Uiteindelijk vinden we een prachtige kamer bij Khamphone Guesthouse voor eveneens 3U$.

Hangjeugd & naar Vientiane

Zoals al eerder genoemd is Vang Vieng een luilekkerland. Je kan er kajakken op de rivier, grotten bezoeken en zelfs met een traktorbinnenband van de rivier af dobberen. Wij besluiten om vandaag eens even uit te rustten en met een boek en een bananashake komen we de dag door. Verhaaltje plaatsen op internet. Een geweldig lekkere pizza in de avond en een filmpje er bij en ook deze dag is weer tot een einde.

De volgende morgen gaat de bus om 10.00uur. We zijn om 9.00uur op het station. Even een kaartje kopen en we kunnen gaan. Helaas, de bus is vol. Blijkt dat ze hier wel boeken en reserveren, wat niet gebeurde in het eerdere deel van onze reis door Laos. We nemen de bus dan maar van 13.00uur en nemen er nog een bananashake op.

Vientiane

Het wordt een helse rit met een chauffeur die heel graag op tijd thuis wil zijn! Met hoge vaart vliegen we langs kleine dorpjes waar de kindjes voor hun huis zitten te spelen. We houden regelmatig ons hart vast en nemen nog maar eens een pilletje tegen reisziekte. Zoals altijd is het vervoer goed geregeld en er staat al een jumbo op de toeristen te wachten om ons naar het centrum van de hoofdstad te brengen.

De prijzen voor een kamer liggen in deze stad een stuk hoger, maar al snel hebben we een gezellige kamer gevonden dicht bij het centrum. Uitgeput van de racerit met de bus rusten we uit op een heerlijk zacht matras. Wat een luxe!

De volgende dag gaan we na een heerlijk broodje (ze hebben hier zelfs stokbrood) er meteen op uit om Vientiane te verkennen. We lopen een prachtige route langs tempels en de rivier de Mekong. Deze dag gebruiken we ook om ons visum te verlengen. We hebben het zo naar ons zin in Laos dat we besloten hebben om door te reizen naar het zuiden van dit land. Vanuit het zuiden zullen we dan de grens oversteken om naar Cambodja te gaan. De Lonely Planet geeft aan dat we ons visum kunnen verlengen bij toeristenburo maar daar aangekomen blijkt de prijs gestegen te zijn van 2 U$ naar 3 U$ per dag en aangezien we natuurlijk wereldreizigers zijn moeten we op de centen letten. Al snel verspreekt de aardige man zich en blijkt dat we op een immigratie kantoor in de buurt ons verlenging wel kunnen halen voor de genoemde 2 U$. Helemaal blij met een nieuwe stempel in het paspoort gaan we op weg naar een lokale markt waar we de mooiste sjaal en kleding zien. Zucht toch jammer dat de ruimte in een rugzak maar beperkt is...

Boeddhapark

We gaan vandaag met de lokale bus naar een Boeddhapark ongeveer 25 kilometer vanaf Vientiane. Gewapend met de Lonely Planet proberen we bij de lokale bevolking uit te vinden welke bus we moeten hebben. Dat blijkt gelukkig vrij eenvouding want we kunnen de azische tekens vergelijken met de tekens die op de bussen staan. Al snel zitten we in de juiste bus en beloofd een vriendelijk Laotisch jongetje ons de juiste uitstapplaats te wijzen. We zijn ondertussen drie man-vrouw sterk want we ontmoeten in de bus een belgisch meisje dat ook op weg is naar het park.

Het Boeddhapark is indrukwekkender dan we verwachtten. Grote Boeddha's staan er dicht bij elkaar en we vinden zelfs een aantal hindoebeelden. De nodige foto en videobeelden worden gemaakt en we wandelen wat rond in dit prachtige park. Al snel is het tijd om weer naar onze kamer te gaan en aangezien er geen bushaltes zijn gaan we gewoon maar langs de kant van de weg staan.

We staan niet lang voordat een bus ons oppikt. We zitten bijna achterin de bus maar op de achterbank zit een groepje kinderen die ons toch wel heel interessant vinden. Al snel is het de grootste lol omdat we ze filmen met het LCDschempje op ze gericht zodat ze zichzelf kunnen zien. De gekste bekken worden getrokken. Ondertussen heeft zich een Engelse jongen bij ons gezelschap gevoegd en hij steek zijn gepiercte (?) tong uit naar de kinderen. Van deze grote schok moeten de kinderen toch even bekomen, want zoiets hebben ze nog nooit gezien, maar al snel steken nu alle kinderen de tong uit en is het dikke pret. Eenmaal aangekomen in Vientiane trakteren we onszelf op een rotti banaan (soort dunne pannenkoek met banaan en gecondenseerde melk die men langs de kant van de weg maakt) en duiken vroeg ons zachte matrasje op.

Eten in de tempel

We hebben een ticket geboekt om met de nachtbus naar Pakse te gaan in het zuiden van Laos en hebben dus nog een dagje te besteden in Vientiane. Net als we op weg zijn naar het Internetcafe om dit verhaal te typen komen we langs een mooie tempel en besluiten we om even op een bankje voor de tempel te genieten van de zon en het mooie uitzicht. We zien een aantal mensen eten in de tempel en vinden dit wat vreemd maar kletsen gezellig samen verder. Niet lang daarna komt een jong Laotisch meisje ons uitnodigen om met hun mee te eten en mee te vieren want het is feest. Wij laten ons dat natuurlijk geen twee keer zeggen en trekken onze schoenen uit, petje af en nemen plaats tussen de grote groep lokale mensen die hier zit te eten. We zitten op de grond en voor ons staan wel dertig verschillende schaaltjes met allemaal plaatselijke lekkernijen. We worden aangespoord om van alles te proeven en twee jonge meisjes proberen hun Engels voorzichig uit. We vragen wat er gevierd wordt en dan legt een van de meisjes uit dat haar moeder 100 dagen geleden is overleden en dat ze nu feest vieren om haar te eren. Toch wel even moeilijk wat je dan moet zeggen....

Een aardige man die na jaren in Laos te hebben gewoond verhuist is naar Hawaii vertelt ons dat ze sponsor zijn van deze tempel. Zijn familie heeft al jaren lang geld gegeven om dit gebouw in stand te houden. Een traditie die in Laos in meerdere wijken wordt uitgevoerd. We bedanken de familie zeer uitgebreid voor de uitnodiging en voelen ons heel vereerd! Vanavond een lange weg met de bus naar het zuiden maar daarover de volgende keer meer......

 
Opties

Printervriendelijke pagina  Printervriendelijke pagina||Stuur dit verhaal naar een kennis  Stuur dit verhaal naar een kennis