Welkom op
WorldTrip
Home
Login
Lid worden
Voorbereiding
Waarom op reis?
Wie zijn wij?
Voorbereiding
Gezondheid
Route
Landen
Links
Status Nu
Planning
Paklijst
De Reis
Foto Album
Hoe is t?
Thailand
Maleisie
Singapore
Australie
Nieuw Zeeland
Nederland
Laos
Cambodja
Vietnam
Ecuador
Griekenland
Extra
Suggesties
Chat
Gastenboek
Website
Wisselkoers
Statistieken
Contact

Languages
Kies interface taal:


Hits

Cambodja: Corruptie & Cambodjaans verleden
Geplaatst op Thursday 19 February - 14:52:07 14:52 uur door Addy&Niki

Cambodja Hoe vergaat het ons na de corruptie aan de Laotische grens? Is het in Cambodja net zo erg? En gruwelijke geschiedenislessen op de Killingfields.

Thriller

We lieten jullie even in spanning de laatste keer. Sommigen van jullie noemden het een thriller en konden dagen niet slapen. "Komt het wel goed met Niki en Addy? Moeten we reddingteams sturen?" Nou, bijna wel. Na de zenuwslopende onderhandelingen aan de Laotische grens, is er nog de Cambodjaanse grenspost. Hoewel inmiddels officieel geopend voor buitenlanders, nog steeds corrupt. Alle 14 moeten we 3 dollar betalen voor we de nodige stempels krijgen. Nu nog hopen dat de bootjes er nog zijn met de rugzakken. Gelukkig wel en we gaan vollevaart richting Stung Treng. Onderweg presteert onze bestuurder het om nog te stoppen om 3 extra mensen aanboord te krijgen! Kwaad reageren van ons blijkt te helpen en we gaan verder met zijn vieren. Natuurlijk is de 10U$ per persoon te veel, maar het is net een disneyland ervaring voor een uur, en dan valt de prijs wel mee!

Even voor Stung Treng stoppen we met beide bootjes en wordt de motor uitgeschakeld. Even denken we dat er een truc volgt, maar we varen gewoon naar de kant. Later blijkt dat dit het terugzetten van de motor is uit de opgevoerde stand. Eenmaal veilig aan wal, gaan we eerst collectief iets eten. Na het eten spreken we af met een Deen, Israeli?r en een Amerikaan om een speedboot te nemen naar Kratie. Het moet 2,5 uur duren en voor 5U$ per persoon brengen ze ons daar. Alles is geregeld door mr. Dollar (ja, bij de naam krijg je al twijfels). Op de afgesproken tijd is ie nergens te bekenen. Na een half uur verschijnt hij weer en is ie drukdoende met bellen en de businessman uithangen. We krijgen te horen dat er nog geen driver voor de boot is. Dan om 16:00 uur kunnen we eindelijk weg. Eerst is er nog even gemieter over 6 of 5U$, maar afspraak is afspraak, 5U$. Als een speer gaan we er vandoor. Een driver aan de motor en een mannetje van mr. Dollar. Na een half uur is er stront aan de knikker. De driver gaat gebaren en de motor is kapot. We zagen echter zelf dat deze uit gezet werd. Nu doet de driver een slechte imitatie van een motor die niet start. We proberen te vragen wat het probleem is, maar krijgen pas na aandringen een opmerking dat er te veel stenen in het water zouden zijn. We balen allemaal verschrikkelijk, maar zijn machteloos. Een half uurtje later zijn we weer bij het startpunt. 3 uren gewacht, een uur gespeedboot en geen meter verder. Het mr dollar mannetje geeft zonder veel moeite het geld terug. De driver is gelijk gevlogen en volgens ons mannetje is het een 'bad driver'. Daar kunnen we het allemaal mee eens zijn. Maar een guesthouse zoeken en morgen opnieuw proberen met de reguliere boot.

Na een nachtje slapen achter een stalen deur(?) stappen we om 7.15uur op de boot voor poging twee om in Kratie te komen. We gaan zelfs proberen om er voorbij te gaan naar Kampong Cham. Samen met Stijn en Fabienne, onze belgische vrienden (nee, geen setje), verblijven we 7 uren op het dak van de boot. Binnen is het namelijk erg koud door de airco en vliegtuigkrap. Het is bewolkt en door de snelheid van de boot is het heerlijk op het dak. We zijn intussen blij dat de bootdriver van gisteren niet is door gevaren. De route ziet er niet al te eenvoudig uit en voor een onervaren driver is het zeker niet geweldig. In de middag komen we aan in Kampong Cham. De derde stad van Cambodja. We boeken alle vier in in het Mekong hotel. Een duur uitziend hotel, maar een kamer met TV is toch maar 5U$ per nacht. We verkennen het stadje een beetje en een opvallend verschil met Laos is de grote hoeveelheid afval op straat. Het gaat er niet beter op ruiken. Na een drankje zoeken we het busstation op en boeken een ticket voor de volgende ochtend richting Phnom Penh. Tijd om CNN eens aan te zetten en te kijken hoe het er met de wereld voorstaat. Na anderhalve week zonder internet/TV en zelfs elektrisch, willen we wel eens weten of we nog kippetjes kunnen eten. Niet dus. We eten hier uit veiligheid toch al geen vlees, behalve.... kip! Dan maar op de vis/vegetarische toer.

Joepie Addy jarig

Tja, en dan heeft Ad er helaas weer een jaartje bij! 29 al weer, de dertig nadert hard. Oef, dat valt niet mee! Nog maar even een jaartje van het twintiger-zijn genieten. Het eerste half jaar zal dat waarschijnlijk nog wel lukken. Niki heeft een geweldig kado, een boek van mart smeets, dat zorgt voor de nodige uren leesplezier. Voor de rest wil ik, Addy, middels deze weg iedereen bedanken voor de felicitaties & kadoos.

De busreis voorloopt voorspoedig. Ad is erg blij met de tussenstop, want een pitstop op de WC is zeer wenselijk. Bij de vrouwtjes met etenwaren kan je gebakken spin bestellen. Het lijken wel vogelspinnen. Brrr...Doe ons maar zo'n lekkere ananas. Even voor Phnom Penh moeten we overstappen op een minibusje, zonder echt duidelijke reden. Samengeperst komen we aan bij de central market. Gelijk springen de motor- en tuk-tuk-mannetjes op ons, om ons waar-dan-ook in de stad te brengen tegen 3x de werkelijke prijs. Als we op het stationsstoepje stappen, komen ze geen stap dichterbij. We kijken alle vier een beetje verwonderd. Er is een goede reden voor hun gedrag. Een politie agent met een stok houdt ze van de stoep af, blijkbaar onbevoegd terrein voor een motorbestuuder. Na wat overtuiging van de bestuurder (en zwaar afdingen van ons!) worden we in het het volgende vervoermiddel geperst, een tuk-tuk. Eenmaal bij de backpackersbuurt van Phnom Penh, Boeng Kak, is het even zoeken naar een goede kamer. We vinden er een bij New Lodge guesthouse, waar het lekker rustig is en het eten heerlijk. Wat wil je nog meer?

Phnom Penh

Na vele dagen afsluiting van de buitenwereld van grotere steden, moeten we nu eerst eens een regeldagje hebben. Verhaaltje op internet, foto's erbij, want het thuisfront wil nu wel weer eens wat beeld hebben bij het beschrevenen. Dat kost de nodige uurtjes in het internetcafe, maar dan is het wel leuk om reactie te zien in het gastenboek en te zien hoeveel hits je hebt na een aantal dagen. Na het ploegen op het toetsenbordje is het tijd voor de central market. Al snel vinden we een Lonely Planet van Vietnam voor 4U$! Hoe dat kan? Het is een rasechte kopie! Compleet met kleurenplaatjes en cirkeltjes van de voorganger ..hahaha...

Addy heeft zijn zinnen gezet op een hangmat. Ondanks dat Niki zich afvraagd waar je die zonder tuin gaat ophangen, Ad wil er ??n. Volgens Ad is dat van latere zorg, desnoods in de kamer tussen de balken. Voor 5U$ hebben we binnen korte tijd een prachtig nylon hangmat (niet die van touw, maar gewoon doek). Rugzak weer een halve kilo zwaarder! Onze thaise bahten leveren we bij een van de juweliers in tegen dollars. Na wat onderhandelen krijgen we een prima koers. Geldeenheid in Cambodja is de Riel, maar dollars worden net zo goed geaccepteerd. Soms vertellen ze je de prijs zelfs in beide eenheden, bijv. 4U$+2500R. Het gekke van het geheel is dat je daar helemaal geen moeite mee hebt. Even terug naar de markt. De vleesafdeling hier doet wonderen voor het oog en zeker voor de neus. Stukken koe, varkens en wie weet wat voor andere dieren, hangen hier aan vleeshaken in 35C hitte. Was je nog geen vegetarier, dan wordt je het nu spontaan! Het grappige van de markt is dat deze is opgedeeld in sectoren. Een deel vlees, een deel juweliers, een deel etenswaren en dan is er nog het Blokker deel. Alle huishoudartikelen bij elkaar. Voor de rest van de dag geen noemenswaardige gebeurtenissen meer. Alleen het record mensen-op-een-brommer werd weer eens gebroken en staat nu op 6!

Cambodjaans verleden

Je kan er met je verstand niet bij, maar we waren beiden al geboren toen in Cambodja ??n van de meest gruwelijkste regimes aan de macht kwam. De Rode Khmer. Machthebber Pol Pot liet in een periode van vier jaar van 1975-1979, twee miljoen mensen vermoorden op zeer gruwelijke wijze. Nadat Phnom Penh in handen van de Rode Khmer viel werd in vier dagen tijd de volledige bevolking van de stad naar het platteland gestuurd. In vergelijking met het communistisch model van Mao in China. In de daarop volgende jaren werden de mensen op het platteland bruut behandeld en werden alle politieke tegenstanders uit de weg geruimd. Ook vele onschuldige mensen werden gedwongen tot het maken van bekentenissen, voor zaken die ze nooit hadden gedaan. E?n van deze plaatsen in het land waar dit gebeurde was in de hoofdstad. Een voormalig schoolgebouw, Tuol Sleng deed dienst als gevangenis en martelaarscentrum. Ons bezoek daar, nu vele jaren later, laat diepe indrukken na. Van de 17.000 mensen die hier gevangen zatten, hebben 7 mensen de martelingen overleeft. De rest is na soms maanden martelen overgebracht naar Choeung Ek. Een massagraven lokatie, even buiten de stad. In de Tuol Sleng school die nu is opengesteld voor het publiek zijn alle foto's van de overledenen te bekijken in eindeloze rijen. Ook de martelkamers zelf met 'bewerktuig' zijn nog te bekijken. Om de gehele geschiedenis compleet te maken, bezoeken we ook de genoemde Killingfields van Choeung Ek. Van de massagraven hier zijn er 86 van de 129 opgegraven. Alleen al in deze graven werden de overblijfselen van 8985 mensen gevonden. De schedels van deze mensen liggen opgestapeld in een glazentoren in het middelpunt van het terrein. Geen beeld voor de 'faint-hearted'. Een zeer indrukwekkende dag.

Om het toch nog een beetje vrolijk af te sluiten vertellen we de tuk-tuk man naar de russian markt te rijden, zodat we daar even een kijkje kunnen nemen. Hier kan je voor een paar dollar merkkleding (al-dan-niet nep), de nieuwste DVDs en CDs kopen. Na een rondje over de markt is de dag voorbij.

Een dagje stad

Een stad van 1 miljoen inwoners. Daar loop je niet even doorheen. Dat zijn we dan ook niet van plan. We gaan weer eens een nieuw transportmiddel proberen in Azie. Acher op de motortaxi. Van de miljoen inwoners rijden er zo'n 100.000 op een motor door de stad, liefst allemaal door elkaar heen en tegen betaling brengen ze je overal. Wij worden afgezet bij het Royal Palace, maar hebben zitten suffen met het lezen van de info. Het is gesloten tussen 11.00 en 14.00uur. Om 10.58uur vertellen ze je dan natuurlijk dat ze gaan sluiten. Na een boek geruild te hebben voor de nodige vermaak in de avonduren, bezoeken we Friends. Nee, niet de TVserie, maar een restaurant door en voor straatkinderen. Heerlijk eten en ook nog voor een goed doel. De bedienden zijn voormalige straatkinderen. De organisatie bezoekt dagelijks 1500 straatkinderen en helpt ze met alle belangrijke zaken. Na deze sponsorende tussende middaghap, gaan we op Wat Phnom aan. Na bijna zonder ticket naar boven te zijn gegaan, bekijken we de tempel, waar de stad zijn naam aan dankt. Een paar bedelaars zonder been geven we wat geld. Altijd een punt van discussie, geld geven aan bedelaars. Ook straatkinderen wil je graag helpen, maar geld geven is niet goed. Dit moet vaak worden afgegeven aan een ouder iemand. Eten geven aan kinderen lijkt ons de beste oplossing en wat kleingeld aan ouderen, en dan het beste er maar van hopen. Je kan namelijk niet al deze mensen negeren en met oogkleppen het land door gaan.

Na de Wat lopen we nog even naar massage door blinden, seeing hands. We moeten een uur wachten, en daar hebben we geen zin meer in. We zijn moe-gewandeld en gaan met een motortaxi (beide op 1!, en het kan!!) terug naar onze kamer.

Wat dan?

Jawel, we zijn Azie nog niet uit of het volgende deel van de worldtrip roept al weer. We hebben met wat moeite via de email een ticket geboekt naar Zuid Amerika! Daar zullen we onze reis gaan be-eindigen, maar niet voor we er 4,5 maand zijn geweest. Je leest het goed, de 'trippertjes' knopen er nog wat daagjes aan vast. Op 28 maart staan we weer vroeg op Schiphol om af te reizen naar.... Quito! In Ecuador, want daar is Quito de hoofdstad van, gaan we eerst een spaanse cursus volgen om de taal machtig te worden. Engels wordt niet zo heel veel gesproken, dus het is eigenlijk een must, maar al was dat het niet, dan hadden we het toch gedaan, omdat het leuker reizen is als je de lokale taal spreekt. Na de cursus gaan we natuurlijk meer van Ecuador zien om door te gaan naar Peru, Bolivia en tot slot Chili. Daar zullen we op 21 Augustus de reis moeten be?indigen, vanwege budgetaire problemen. Ehhhh... Ja het potje is ook nog een keertje leeg...jammer hoor...hahaha.... Tot de volgende keer, dan gaan we een droom waarmaken: Een bezoek aan Angkor Wat.

 
Opties

Printervriendelijke pagina  Printervriendelijke pagina||Stuur dit verhaal naar een kennis  Stuur dit verhaal naar een kennis