Welkom op
WorldTrip
Home
Login
Lid worden
Voorbereiding
Waarom op reis?
Wie zijn wij?
Voorbereiding
Gezondheid
Route
Landen
Links
Status Nu
Planning
Paklijst
De Reis
Foto Album
Hoe is t?
Thailand
Maleisie
Singapore
Australie
Nieuw Zeeland
Nederland
Laos
Cambodja
Vietnam
Ecuador
Griekenland
Extra
Suggesties
Chat
Gastenboek
Website
Wisselkoers
Statistieken
Contact

Languages
Kies interface taal:


Hits

Vietnam: De trippertjes ondergronds & leven op het water.
Geplaatst op Saturday 03 April - 22:31:27 22:31 uur door addy&niki

Vietnam Gaat deze grensovergang wel goed? Hoe vist men in de Mekong Delta? En komen we nog meer Nederlanders tegen?

Gooooodmorning Vietnam

Vanaf Phnom Penh nemen we eerst de bus en daarna de boot richting Chau Doc. We genieten van het prachtige uitzicht vanaf de boot over de Mekong Delta. Na 3 uurtjes bus en 2 boot zijn we bij de grensovergang van Cambodja met Vietnam. Gelukkig is deze grensovergang niet corrupt. We krijgen de gewenste stempels en onze baggage wordt even gescant. Na de formaliteiten pakken we boot nummer 2 naar ons eindpunt. Onderweg heeft zich al gezellig groepje gevormd met de medereizigers maar bij de grens worden wij twee ineens op een andere boot gezet. Blijkt dat we zijn doorverkocht naar een andere hotel dan de rest en ze willen ons daarom natuurlijk voor dat hotel afzetten met de hoop dat we daar dan ook daadwerkelijk een kamer nemen. Langs en op de rivier speelt zich van alles af. Kinderen spelen in het water, er wordt gewassen (zowel zichzelf als de kleding) en bootjes overvol beladen met allerlei goederen varen langs ons. We kijken onze ogen uit.In Chau Doc vragen we aan onze bootman wat het met een cyclo kost om in het centrum te komen. 5000Dong. We vragen buiten bij de cyclomannen: 30.000Dong.Ja doegie he. Zo proberen ze je dus altijd uit. We zijn volharden en weigeren nu de volledige trip te nemen. We gaan wel lopen. Het moet wel 4km zijn volgens de cycloman. Als dit echt is, lopen we nu onze snelste 4km ooit met volledige bepakking. Het volledige centrum van Chau Doc is bezet door een permanente markt. We checken een hotel wat we in de LP hadden opgezocht, maar het is veel te duur. Uiteindelijk vinden we er een zo goed als voor de markt. Voor 5 Dollar hebben we een kamer met warm water en een TV. Tot onze verbazing zijn er zeer weinig toeristen te bekennen. We struinen rond op de markt die net buiten het hotel begint. Vlees, vis, groente en zoetigheden, alles op het gebied van eten is verkrijgbaar. We eten bij een stalletje waar een vrouwtje midden op de markt noodles klaarmaakt met groente. Geen woord engels wordt hier gesproken, maar met handen en 'voeten' krijgen we het voor elkaar dat ze ons begrijpt. Nog een kopje thee er bij en we hebben een heerlijke maaltijd. Kosten: 1 Dollar!

Leven op het water in Chau Doc

De volgende dag huren we op de markt een bootje van een meisje dat niet veel engels spreekt. Ze heeft een briefje laten lezen waarop staat dat ze een bootje te huur heeft en ons de omgeving op het water kan laten zien. Vanuit het smalle bootje zien we op de drijvende markt hoe alle waren worden verhandeld. Alle bootjes varen langs elkaar en en als je iets van je gading ziet kun je gaan onderhandelen. We varen lang een bootje met die ons voorziet van een paar zakjes cola (flesje wordt overgeschonken in een plastic zakje en voorzien van een rietje). Erg handig, want een zakje met een rietje valt niet om. Na de markt tuffen we vrolijk verder naar het drijvende dorp. Alle huisjes zijn gebouwd op het water en drijven naast elkaar. In een van de huisjes pikken we het dochtertje op van onze stuurvrouw. Met zijn viertjes varen we verder tot we ineens vast komen te zitten. Alle huisjes liggen natuurlijk vast met een anker. Een van de ankertouwen raakt vast in de schroef van ons bootje. Na wat getrek en een paar zwarte handen lukt het ons om weer los te komen. Op naar het huisje met de vissen er onder. Dit is een slimme zet van de vietnamese vissers. Wie vissen kweekt, hoeft niet meer zo vroeg uit zijn bed om ze te gaan vangen. Ze sluiten de ruimte onder het huis af en aangezien ze op het water zitten, hebben ze gelijk een vissenbak gecreeerd. Een luikje in de kamer wordt open gedaan en we kunnen vissen voeren. Aan de reactie te zien hebben ze al even niets gehad. Ze springen zowat het luik uit. Met wat handen en voetenwerk komen we er achter dat de grote blokken die er liggen vissenvoer moet zijn. Vreemd bruin smurriespul. Na wat fotos van een man die een rietemand aan het vlechten is, gaan we naar een Moslim minderheid dorpje. Natuurlijk moet Niki even omgetoverd worden tot een Moslim vrouwtje door middel van de nodige sjaals en sarongs (wikkelrok). Na veel gelach brengen we nog een bezoekje aan een moskee. Zoals ons al eerder is opgevallen valt in een moskee niet echt iets te zien. Er wordt gebeden naar het oosten en daar houdt het wel een beetje mee op. Een ruimte waar je met zijn allen op je knieen kan en dan heb je alleen maar een vloer nodig. Buiten het mannetje dat spinnenwebben aan het weghalen is, waren we snel uitgekeken. Na 3 uurtje bedanken we de vrouw en haar dochtertje en staan we weer aan wal bij de markt. Een leuke tocht. Markten zijn altijd leuk om te bekijken, dus ook hier. We struinen tussen de vele kraampjes en stalletjes door en na het avondeten houden we het voor gezien vandaag.

Saigon

We hebben nog meer te zien in Vietnam, dus nemen we even een sprintje. Op naar Ho Chi Minh City. Door de lokale bevolking wordt deze miljoenen stad nog steeds Saigon genoemd. Al voor we er zijn hebben we nog wat hindernissen te nemen vanuit Chau Doc. s'Ochtends op tijd opstaan en opzoek naar een mannetje met een cyclo die ons bij het busstation wil brengen. Even lopen we over de markt en komen al snel een mannetje tegen. Hij stelt voor ons op het busstation te brengen voor 10.000D(0,66Euro). Gelijk de goede prijs naar ons idee, dus zitten maar. Met wat moeite worden we met veel bekijks in de cyclo gehesen. De inwoners vinden het erg grappig dat deze twee toeristen zich in de fietsbak wurmen en dan nog de twee rugtassen erbij. We kijken een beetje verbaast als ons cyclotrapper een andere straat in slaat dan we verwachten, maar hij zal de weg wel weten. Tenslotte hebben we hem aangewezen waar we naar toe willen. Na 5 minuten stopt hij voor een minibusje ergens midden in de stad. Ja, dat is niet de afspraak maat! Busstation! Vooruit, voor jou vragen we even wat het kost. 64000D. Ja daag, dat is veel te veel. De cycloman blijft er bij staan, maar waarschijnlijk ook omdat we hem nog niet hebben betaald. Bewust. Busstation is de afspraak. We dringen er nog eens op aan bij hem en na wat gelach stapt hij weer op zijn fiets. Vervolgens probeert hij het gewoon nog een keer!! Weer rijdt hij een andere kant op dan het busstation. Nu roepen we gelijk naar hem dat we echt niet meer van geintjes houden en dat ie moet omdraaien, wat hij dan ook doet. Op het busstation vallen we gelijk in het volgende 'schandaal'. Bij het loket willen we een kaartje kopen voor een gewone bus (groot) en dat wordt geweigerd omdat er aan toeristen meer te verdienen valt. We moeten maar met een minibusje. Dat willen wij niet, want het is duurder en daarbij ook nog minder prettig, omdat ze zo verschikkelijk scheuren met die dingen. Na veel getrek aan onze armen waar we even streng op reageren (Prima als je ons een bepaalde kant op wilt praten, maar wel van ons afblijven. Je moet ergens een grens trekken). Al met al komen we in een bus terecht voor 50000D. Vaag is alleen wel dat we de enige zijn in de bus. Al na 1 km willen ze dat we betalen. Dat is goed, dan willen wij een bonnetje. Het kost wat moeite om het ze duidelijk te maken, maar door al het geharwar van vanmorgen zijn we een beetje argwanend geworden. We krijgen een bonnetje geheel verfrommeld met een datum van 4 dagen terug en er lijkt in het vietnamees iets van een hotel naam op te staan. Daar trappen we niet in natuurlijk. Een goed bonnetje met de datum van vandaag en iets dat op een bus lijkt. Ze gaan een beetje boos naar ons kijken, maar dat kan ons niet schelen zolang ze ons er niet uitzetten. Als we op een pondje moeten wachten wordt er snel met een mannetje van andere bus een bonnetje geregeld, waarna wij gewoon betalen. Alle boosheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. Na 7 uur komen we aan op een busstation buiten de stad. We kiezen er voor om een metertaxi te nemen de stad in en deze zet ons af voor Miss Loi's Guesthouse. Daar worden we vriendelijk ontvangen en krijgen meteen een kamer toegewezen. En wat voor een. Lekkere warme douche, TV met kabel, koelkast, lekker bed en dan ook nog eens een super ruime kamer. Toppie.

De volgende dag is een regeldag. Eens in de zoveel tijd moet je even het een en ander regelen. Pakketje naar huis, tas eens uitmesten en wat dingetje kopen. Vandaag is zo'n dag. Tijdens het verkennen van de stad lopen we naar het postkantoor. Bij het hoofdpostkantoor worden we weg gestuurd. Je moet naar een ander gebouw. Daar aangekomen worden we in de Vietnamese molen van het postkantoor gepropt. Eerst 4 formulieren invullen! 4 !! Jaja. Na het invullen van de papparassen kunnen we onze spulletjes in een doosje stouwen en naar het loket. Daar staat inmiddels een redelijk rijtje. Een van de aanwezige toeristen maakt ons zeer blij met de opmerking dat hij hier al anderhalf uur is. Wij zijn gelukkig sneller klaar. Een uurtje. Ach he, we hebben de tijd. We bewonderen de catedraal van Saigon en lopen naar de markt. Hier struinen we even rond. Veel vrouwtjes hier beginnen aan je te trekken om je maar tot de aandacht te krijgen dat je echt hun Nike T-shirt van 3 dollar moet kopen. Niet dus, mijn tas is al zwaar genoeg.

Nog meer wereldreizigers

In de ochtend lopen we Marleen en Walter van wereldreis2003.tk tegen het lijf. We hebben al eerder contact gehad met hen via de website en de email. Natuurlijk hadden we toen ook even de smoeltjes bekeken op de site, zodat we ze zouden herkennen tijdens een afspraak. Staat zo lullig anders. Nu lopen we hier op straat en Addy denkt ze te herkennen. Voorzichtig proberen we te ontdekken ofdat ze Nederlands praten. Zal je net zien natuurlijk, zeggen ze niks. Dan maar de stoute schoen aantrekken en het vragen. Niki durft het wel te vragen. "Mag ik wat vragen? Zijn jullie Marleen en Walter?". "Ja!". Goed gezien. We maken een afspraak om deze avond wat te gaan eten met elkaar. Wij lopen naar het War Memorial Museum. Maar eerst gaan we iets eten. Op de markt zoeken we een lokaal kraampje uit en met wat Vietnamees wat we geleerd hebben kunnen we een vrouwtje wijsmaken dat we noodlesoep willen met een fruitshake. Gekke combi, maar beiden zijn echt wel lekker. Na deze nuttige tussenstop zetten we onze tocht naar het museum voort. Daar aangekomen moeten we even wachten tot we naar binnen kunnen. Als het eenmaal zover is, staat er al een hele rij mensen voor de deur. Voor het goede is het een beetje te druk, maar dat maakt de foto's niet minder indrukwekkend. Opvallend is het dat het ondanks de drukte muisstil is. De fotos maken veel indruk. Zoals de naam al suggereert, gaat het hier om oorlogsfotos uit de Amerikaanse/Vietnamese oorlog van hoog aanstaande persfotograven. Onder de foto's is ook de Worldpressfoto waarbij een meisje op de camera toeloopt na een napalm bom. Vele foto's laten de gevolgen van de oorlog zien. Volgens echte Aziatische traditie, wordt ook hier aan propaganda gedaan. Eerder zagen we bij de Killing Fields in Cambodja een bordje waar op te lezen stond dat wat hier gebeurd was erger was dan tijdens de Nazis. Dat kan je niet zeggen natuurlijk. Hier in dit museum gaat het vooral om het de Amerikanen zwart te maken. Het ligt er allemaal zo dik bovenop, dat het ergens nog wel grappig is. Veel minder grappig is het om fotos te zien van mensen die gevangen zaten en hoe zij behandeld werden. Ook de gevolgen van napalm en Agent Orange zijn niet echt smakelijk. Al met al een leerzaam bezoek aan dit museum.
Deze avond zitten we niet met zijn tweetjes aan tafel. Het is zowaar een hele Nederlandse tafel. Naast ons vieren zijn er nog Marije, Alexandra en Max. Het wordt een gezellige avond.

Cu Chi Tunnel en meer..

Een toertje. Een beetje de Vietnamese way of traveling. Vele dingen zijn er te bezoeken, maar dan is het vaak het goedkoopst om het met een toertje te doen. Ook vandaag is het wel zo eenvoudig. Voor 2 Dollar per persoon kunnen we met Sinh Cafe mee naar de Caodai tempel en de tunnels. Eerst gaan we op de tempel aan. Na 3 uurtjes bussen komen we hier aan. Na een korte uitleg van onze gids worden we 'vrij' gelaten in de tempel. Het schept hier en daar nog wat verwarring waar je als toerist wel en niet mag lopen, maar met een vriedelijk lachje komt het wel goed. Om 1200uur gaan de mensen bidden in deze tempel, iets waar we eindelijk voor komen. Het Caodai geloof is een samenvoeging van meerdere geloven. Catholiek, Boeddisme en Fusionisme. Een aantal zaken zijn nog terug te vinden in de tempel. Tijdens het gebed (niet geheel slim gepland) moeten we weg. Op naar de volgende stop, Cu Chi Tunnels. Tijdens de oorlog was dit het bolwerk van het Vietnamese tunnelsysteem. Meer dan 200km tunnels was er op het hoogte punt van de vietnamese tunnelbouw. De Amerikanen waren ten tijden zo slim om niet wetend een hoofdkwartier op te zetten recht boven een van de tunnels. Het duurde meerdere maanden voor ze doorhadden waarom ze s'nachts beschoten werden. De tunnels zijn inderdaad erg klein! Tjonge, je moet als westerling hier wel een beetje lef hebben om er in te gaan. Ook hier weer eerst een propaganda/anti Amerika filmpje vooraf. Er was eens zo'n lieftallig dorpje met meisjes die appels plukten en toen kwamen de Amerikanen! Volgende beeld een platgebrand gebied. Tuurlijk is het wel waar, maar iets minder overdreven kan ook wel. Het gebied is er niet minder indrukwekkend om. Een aantal vallen met pinnen worden gedemonstreerd op de toeristen. Nee hoor... Dan komen we aan bij de schietbaan. Ja, er zijn ook mensen die in Cambodja de killingfields bezoeken en daarna met handgranaten gaan gooien. Een wel erg groot contrast. Nu gaan wij het toch ook echt doen, want je krijgt waarschijnlijk de rest van je leven geen kans meer om met deze wapens te schieten. Addy begint met 5 kogels in een AK-47 (Kalasnikov). Zo... das heftig zeg. Nu is Niki ook 'lekker' gemaakt. "Ik wil ook 5 kogels". Na de eerste ligt ze zowat tegen het hek. Kolere zeg! Dat geeft een terugslag. Na nog een houdt ze het voor gezien en schiet Addy de rest op. Ook moet er nog even met een Amerikaanse M-60 geschoten worden. Erg stoer allemaal zo op een schietbaan. Laten we ze daar aub maar houden.

Weer tijd voor een busreisje. 6 uren naar Dalat. Met de Sinh Cafe bus komen we die middag na uiteindelijk 7 uren aan in Dalat. Als we uit de bus stappen worden we natuurlijk na goed gebruik overladen met "kom met mij mee","kamer voor 5dollar","Ik breng je er wel even". We pakken wat kaartjes aan en lopen met een van de vrouwtjes mee. We worden gelijk op de hielen gezeten door Quy en Philip, 2 Easyriders. Dit zijn mannetjes die je voor een 10dollar per persoon de omgeving kunnen laten zien op een beter motor dan de gemiddeld. Erg aardige lui en zij raden ons aan om naar Phoung Huy hotel te gaan. Net nieuw en super aardige mensen die dit hotel beheren. Ze hebben een dochtertje van een jaar of 4 a 5 en die moet je gelijk even knuffelen anders komt het niet meer goed. Niki heeft al een tijd last van haar darmen en is het nu wel een beetje zat. Morgen eerst maar eens langs de dokter.

Terug naar Saigon

In de ochtend gaan we achter op de motor naar de dokter toe voor de darmproblemen. Met een beetje engels krijgen we uitgelegd wat het probleem is. Maak maar een echo is het advies. Dat moet wel bij een andere dokter. Weer achter op de motor. Bij dokter 2 wordt een echo gemaakt, waarna we weer terug gaan naar dokter nr. 1. We krijgen te horen dat het beter is voor nader onderzoek naar Saigon terug te reizen, er is namelijk tijdens de echo een gezwel in de lever gevonden (niet schrikken, het loopt goed af!). Helaas het is niet anders, we zullen de rit weer terug moeten maken. Gelijk wordt de verzekering in Nederland gebeld en al snel is er een evacuatieplan op poten gezet. Met een taxi worden we opgehaald en direct doorgebracht naar het Franco Vietnamees ziekenhuis in Saigon. Gelukkig valt het reuze mee, want na een CT scan krijgen we te horen dat het om een goedaardig gezwel gaat. We kunnen weer gaan reizen. Niki voelt zich echter nog niet helemaal lekker (vanwege de darmen) en we nemen wat dagen rust in Saigon. Na een weekje zijn we weer fit genoeg en besluiten we om het vliegtuig naar Hoi An te nemen om een lange busreis te voorkomen. We zijn benieuwd welke avonturen we in Hoi An gaan beleven.

 
Opties

Printervriendelijke pagina  Printervriendelijke pagina||Stuur dit verhaal naar een kennis  Stuur dit verhaal naar een kennis